Binmediğim hiçbir otobüs
Beklemediğim hiçbir durak kalmadı bu şehirde.
Gittikçe azalıyor hayat.
Neyi erken yaşadıysam
Hep ona geç kalıyorum.

Sana göçüyorum her sonbahar. 
Yolların çıkmıyor aşkıma.
Unuttuğun yağmurların adı saklımda.
Seni içimden terk ediyorum…

Susmaktan yoruldum. 
Kuşlar ve şarkılar bu şehri terk edeli beri
Efkar demliyorum gözlerimde.
Yaşlarımı yanağıma varmadan öldürüyorum.
Tam sancağımdan yaralıyorum kendimi.
Alnını yüreğime dayadığın güne bakıp
Seni içimden terk ediyorum…

Ne unutacak kadar nefret ettin 
Ne hatırlayacak kadar sevdin!
Yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin
Biliyorum.
Beni hep bulmamak için aradın.
Yanılgımdın
Yandığımdın
Yangındın…

Sensizliğe yenilmek 
Sana yenilmekten zor olsa da
Ardımda bir sürü belkiler bırakarak
Seni içimden terk ediyorum…

Şimdi 
İçimizde öldürülecek bir anı bile bulamayan
İki yarım kaldık;
Tamamlayamadık bizi.
Elimden tutmadın yalnızlığımın
Saçlarımı da uzaklarına gömdün.
İçimin mavisi senin okyanusundandı.
Al! Geri veriyorum.
Kilitleri hep yanlış kapılara vurdun.
Devrilmiş vagonlara dönerken gözlerim
Sana bensizliği terk ediyorum.

“Yarime uzanmayan bütün dallarım kırılsın” demiştin. 
Aşk içinde doğmuşsa nereye kaçabilirdi?

Ne tuhaf değil mi? 
İçimi acıtan da sendin
Acımı dindirecek olan da…
Ya öldür beni dedim
Ya da git benden.
İçi bulanık bir sevdanın ucunda seni kaybettim.

Aldırmadın aldırmalarıma. 
Bir gecede yakıp yarini
Şafaklara sattın ihanetini!
Külüme basanlar bile utandı yaptığından.

İşte soluk bir ömrün 
Son nefesi.
Benden
İçimden
Terk ediyorum…

Сподели: